Als in een goocheltruc was ik van plan mijn mama te verrassen. Na tien minuten bevallen via een keizersnede werd ik eindelijk geboren als een perfect gezonde baby nadat mijn mama mij had voldragen, tegen alle verwachtingen in. De laatste maand was lang en zwaar voor mijn mama. De eerste keer dat ik haar zag was ze onder algemene verdoving. Ze moest enkele uren naar de recovery voordat ze mij mocht zien. Ze wilde niet dat iemand anders mij zag voordat zij mij zag. In recovery werd mama al vlug wakker. Ze bleef maar aandringen om naar haar kamer te gaan. Na een uur en half aandringen stuurde de anesthesist haar terug naar haar kamer. Als mama rustig terug in haar kamer lag werd ik bij haar gebracht. Het langverwachte moment was eindelijk aangebroken en ik mocht bij mijn mama in de armen liggen roezen. Enige tijd later mocht ik aan de borst liggen. Ik was al gulzig in de buik, daar had ik al de hik en nu nog altijd. Al vanaf het eerste moment had ik vrij sterke spieren, ik moest toch kunnen rondkijken en mijn mama voor de eerste maal besnuffelen. Vanaf dat moment ben ik de hele week bijna niet van haar zijde geweken. Lekker warm in mama’s veilige armen.
De week nadien kreeg ik eindelijk mijn papa Falco te zien. Die was niet jaloers, maar bijzonder beschermend en heel lief en zacht en zoals het een echte papa toekomt lag hij languit in de zetel te spinnen bij mijn thuiskomst.
Mijn mama veronderstelde dat ze goed voorbereid was, nu echter mag ze hier zeker van zijn. Er zijn maar weinig alleenstaande ouders die zo’n formidabel team rond zich konden verzamelen als het team die mijn mama en mij zullen bijstaan. Ons team omvat studenten orthopedagogiek, studenten vroedkunde, kinderverzorgsters en andere mensen met een hart voor kinderen. Ik mag mij gelukkig prijzen met zo’n professionele ondersteuning. Aan een sociaal leven zal het mij niet ontbreken. Ik schat dat er ongeveer een 30 mensen mij regelmatig in hun armen nemen. Het is niet alleen voor mijn mama wennen, maar ikzelf heb het niet altijd even gemakkelijk om elke week door zoveel verschillende mensen verluierd te worden. Maar oefening baart kunst.
Daarbij komt ook mijn multiculturele toekomst kijken. De ene assistente spreekt mij aan in het Italiaans, de andere in het Frans, nog een andere in het Duits, ook Spaans wordt mij toegesproken. Als een echte Vlaamse meid, zal Nederlands daar niet aan ontbreken. Vele assistenten spreken mij aan in het Engels. Aan cultuur en taal zal het mij niet ontbreken.
Mijn mama maakt gebruik van een electrische rolstoel en kan veel helpende handen gebruiken. Zo zoeken wij au pairs die mij s nachts kunnen helpen mijn pyjama aan doen, mijn weg naar mama’s borst te vinden, mijn poepje willen afvegen en een warme, zachte, verse luier aandoen. Ook zou het fijn zijn moesten enkele mensen mijn mama willen helpen met grote mensen dingen zoals typen, de was doen en al de rest zal mijn mama wel zeggen.
Indien er instanties zijn die er toch aan denken mijn mama af te nemen door een gebrek aan voldoende verzorging, mogen ze gerust eens langs komen om te zien hoe alles hier in zijn werk gaat. Er zijn ontelbare andere ouders zonder handicap waar hun kinderen het veel slechter bij kunnen vinden.
Wat wij meer dan ooit nodig hebben is liefde, warmte en contact met elkaar. Daarom lig ik nergens liever dan op mijn mama haar buik en aan de borst waar de melk vlotjes uitstroomt. Ik verschuif mezelf al met mijn korte sterke beentjes en ik trek mezelf al omhoog, ik duw mijn hoofd recht en lig knuffelzacht bij mama, niemand kan dit nog van ons afnemen. Allemaal hartelijk bedankt voor alle steun en hulp die wij al mochten ontvangen. Goed begonnen,…
Mijn eerste glimlachjes zijn al gevangen op foto, deze zijn glimlachjes voor jou en voor mijn mama. Momenteel heb ik al tien weken levenservaring.
Paws