Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 10 juli 2009
Mijn droomvent. Wie is dat? Hoe moet hij zijn? Wat moet hij aantrekkelijk vinden aan mij? Mijn innerlijk? Mijn uiterlijk? Beide? Wat trekt mij aan in een man? Ik ben er niet uit. Ik ben ook helemaal niet gehaast om dat uit te vogelen en snel de juiste vis aan mijn haak te slaan. Het verleden bewijst dat ik ondanks mijn ziekte een rijke variatie van mannen aantrek. Om eens in economische termen te spreken: het aanbod is groot. Zo dienen zich mannen aan die per se willen zorgen voor een hulpbehoevend persoon.
Ik herken ze ondertussen van ver: mannen die zich nodig willen voelen. Niets op tegen- ieder zijn meug- maar ik heb geen nood om het gevoel te krijgen dat ik iemands huisdier ben. Een tweede categorie vind me ronduit intrigerend. Omdat ik een grote mond heb en nogal scherp uit de hoek kan komen. Omdat ik ondanks mijn beperkingen de moed niet laat zakken en vecht voor een zelfstandig leven. Maar dat soort idolatrie blijft ook nooit duren.
Tot slot zijn er de mannen die puur afkomen op mijn uiterlijk. Mannen die me knap vinden – leuke snoet en fraai gevormd lijf. Het feit dat ik met dat lijf niet al te veel weerstand kan bieden en dus verraderlijk gewillig lijk, is wellicht een extra aantrekkingspunt. Van alle mogelijke motieven stoot deze oppervlakkige aantrekkingskracht me nog het meeste af.
Nee bedankt, dus, fluisteraars: een man in huis nemen uit gemakzucht zal ik nooit doen. Hoezeer ik en mijn kind er ook mee geholpen zouden zijn. Dan blijf ik liever nog een paar jaar de kat uit de boom kijken. En over katten gesproken: mijn kater Falco komt nog het dichtst bij mijn droombeeld. Hij kent de kunst van onvoorwaardelijke liefde. Hij helpt me wanneer het erop aankomt. Hij troost en beschermt me. Reikt me zonder zuchten voorwerpen aan die ik nodig heb. Hij schaamt zich niet om affectie te tonen. En hij stelt me gerust als hij angst, twijfel of boosheid in mijn ogen ontwaart. De kans is allicht erg klein dat er ooit een man aan mijn deur staat die me zo’n liefde kan geven. Maar gelukkig geloof ik meer in dromen dan in statistieken.
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is 7,5 maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
Paws