Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 26 juni 2009
Ben ik onhandelbaar? In zekere zin wel, ja. Ik heb erg veel kwalijke reacties gekregen op mijn column van vorige week. Daarin vertelde ik dat ik mijn persoonlijke assistenten zal verbieden om mijn baby te bemoederen. Ik begrijp de consternatie, maar op mijn beurt vraag ik toch ook om het eens vanuit mijn standpunt te bekijken. Maandelijks komen hier meer dan 20 verschillende personen over de vloer die betaald worden om me te verzorgen en te helpen. Ik ben en zal voor de rest van mijn leven afhankelijk zijn van zo’n hulp, omdat mijn ziekte me niet langer toelaat een pak dagdagelijkse taken uit te voeren. Is het in dat geval dan echt zo vreemd dat ik verschrikkelijk bang ben dat mijn kindje zich meer zou gaan hechten aan mijn talloze verlengstukken dan aan mezelf?
Niet dat ik een steen wil gooien naar mijn betaalde hulp, maar misschien wordt het toch ook eens tijd om de talloze vrijwilligers te bedanken die me gratis en voor niets komen helpen. Mijn buren brengen dagelijks mijn post en in nood helpen ze me. Mijn vrienden zijn er ook vaak voor me, zoals ik ook voor hen. Hun motivatie is om mij zoveel mogelijk te laten genieten van de dingen die ik wel nog kan, niet om me voortdurend te wijzen op mijn vele gebreken. Door hen word ik pas echt geapprecieerd om wie ik ben.
Ik denk dat mijn baby veel baat zou hebben bij verzorging die recht uit het hart komt, of ze nu betaald wordt of vrijwillig is. Ik zoek geen min, geen opvangmoeder en ook geen kinderjuf. Alleen een paar handen. Ik kan niet in de toekomst kijken. Ik kan niet voorspellen of mijn boorling genoeg zal hebben aan mijn borstvoeding, of het een allergie zal hebben, of het een huilbaby zal zijn. Een even groot vraagteken is de relatie met mijn toekomstige persoonlijke assistenten die me zullen moeten volgen in mijn doel: zoveel mogelijk zélf mama zijn.
Falco, mijn kater, knuffel ik ook zelf. Niemand maakt daar problemen van, niemand doet dat in mijn plaats. Iedereen mag hem ook aaien. Zoals iedereen ook mijn baby zal mogen strelen. Ik ben geen onmens, lieve mensen, ik ben gewoon een mens die door een gruwelijke speling van de genen ‘on-handelbaar’ is gemaakt. En ik wil alleen maar wat elke rechtgeaarde moeder wil voor haar kind: het allerbeste.
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is zeven maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien uur per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
Hoi Jody,
Ik begrijp je standpunt perfect en vind dat je groot gelijk hebt! Sta maar op je strepen
Groetjes
merci, maar tis nu ook niet dat jullie afstandelijk moeten zijn ofzo hoor
Hallo Jody, lees elke week je columm in HLN.
In ‘t begin was ik geen fan van je en je houding maar gaandeweg heb ik meer en meer respekt gekregen voor jou ! Het zal je lukken meid, go for it ! Je hebt er een nieuwe suporter bij. Veel liefs en dikke knuffel voor jou en je baby.