Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 19 juni 2009
Lief kind,
Ik ben zo bang om je te delen. Veel mensen zullen mij alle zorgtaken uit handen willen nemen. Ik huiver bij de gedachte dat ik door mijn ziekte niet prominent genoeg zal kunnen aanwezig zijn in je leven. Daarom zal ik mijn persoonlijke assistenten verbieden om je te kussen, knuffelen of troosten. Dat zijn strenge regels, maar als elke assistent je begint te bemoederen, komt je hechting aan mij in het gevaar. Je hebt maar één mama en dat ben ik. Liefde geven is één van de weinige zaken waartoe ik nog perfect in staat ben. Andere, meer praktische verzorgingstaken zal ik misschien niet allemaal zelf kunnen uitvoeren om de eenvoudige reden dat mijn lichaam dat niet toestaat. Maar mijn geest kan dat compenseren, wacht jij maar eens af.
Nu vertoef je in mijn warme buik en dat voelt zo prettig omdat het betekent dat je alleen van mij afhankelijk bent. Misschien geniet ik ook daarom zo hard van de zwangerschap en wens ik soms heimelijk dat je altijd zou kunnen blijven zitten. Al ben ik zo benieuwd naar je.
Het ziet ernaar uit dat we deze zwangerschap allebei heelhuids zullen doorkomen. En niemand anders dan jij voelt mijn grenzeloze vermogen om lief te hebben. Een pak mensen vinden dat ik niet voor jou zal kunnen zorgen. Of niet zoals het hoort. Maar laat me nu zelf maar ondervinden of dat zal mee- of tegenvallen. Mama worden we allemaal met vallen en opstaan. Dat geldt ook voor mij.
Ik zal je niet eigenhandig kunnen oprapen wanneer je valt, ik zal niet kunnen met je meeklauteren op speeltuigen of ravotten in bossen en velden. Maar wanneer je verdriet hebt, zal ik je kunnen begrijpen en troosten. Wanneer je blij bent, zal ik je vreugde omarmen. Ik zal met je spelen, op mijn manier, en je zal altijd bij me terecht kunnen. Ik zal de bakens voor je uitzetten, zo goed en zo kwaad als dat kan. Ik zal je proberen enthousiasmeren voor de zaken die ik zo belangrijk vind: talen, filosofie, studie, sociale interactie, natuur, verdraagzaamheid…
Natuurlijk kunnen en zullen mijn assistenten voor jou een must zijn, een interessante meerwaarde ook. Want ik wil je laten zien dat er behalve je mama meerdere mensen zijn waarop je kan en zult moeten rekenen. Als je maar weet dat je mama onvervangbaar is.
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is 7,5 maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien uur per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
Paws