Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 12 juni 2009
‘Zolang het kan, wil ik de touwen van mijn leven in eigen handen houden’
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is vijf maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien uur per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
Veel mensen wrijven me dagelijks onder de neus dat ik het geluk van mijn kind niet mag vergeten. Wat zij uit het oog verliezen, is dat ik al 9 jaar aan het geluk van mijn kindje denk. Alles wat ik gedaan heb, doe en wil doen, is volledig gericht op het leven dat ik nu nog veilig in mijn buik draag. Soms wens ik dat dat veelbesproken kleintje in mij zou kunnen blijven leven, beschermd tegen die harde wereld vol (voor)oordelen.
Ik ben nu bijna 31 weken zwanger en twijfel plots over al dan niet verhuizen. Dit is mijn derde woning sinds ik het huis uit ben, en al enkele jaren ga ik ervan uit dat dit mijn definitieve thuis is. Hier kan mijn kind naar hartelust in het groen rennen en spelen. Ik woon hier graag. Het is hier rustig en mooi. En mijn broodnodige netwerk van vrienden, vrijwilligers en betaalde hulp is ondertussen flink uitgebouwd. Maar toch voel ik een vreemdsoortige drang om een laatste keer te verkassen.
Hier en daar oppert ‘de goegemeente’ dat ik beter naar een instelling zou gaan, eens de baby er is. Of dat ik beter bij iemand zou gaan inwonen. Laat me voor eens en altijd duidelijk zijn: no way. Zolang het kan – en het kan- wil ik de touwen van mijn leven in eigen handen houden. Onlangs kreeg ik wel een fraai aanbod. Ik zou naast mensen kunnen gaan wonen die me erg nauw aan het hart liggen. In een kangoeroewoning middenin het groen. In nood zouden die mensen ons altijd kunnen helpen. Dat idee spreekt me wel aan. Mijn kind en ik zouden er ons eigen leven kunnen leiden maar toch ook de zekerheid hebben dat er altijd iemand in de buurt is die ons kan helpen als het fout gaat. Die woning sluit ook mooi aan bij mijn ecologische principes. Ik zou er me opnieuw aansluiten bij LETS, het Lokaal Ecologisch Transactie Systeem. Deze organisatie promoot het ruilsysteem van diensten onder mensen. Voorbeeldje. Jij kapt mijn haar 1 keer per maand en in ruil kom ik een paar keer voor je koken. Voor elk iets dat voor jou gedaan wordt, wordt dus een tegenprestatie verwacht. Een mooi initiatief dat het sociaal weefsel versterkt.
Doe ik het of doe ik het niet? Het is voor mij een heel moeilijke beslissing.Veel moeilijker dan verleden zondag mijn stem te geven aan de juiste partij. Ik word onrustig van mijn getwijfel. Net nu zekerheid van essentieel belang is.
Paws