Het Laatste Nieuws Nationaal – Vrijdag 5 juni 2009
Enkele jaren geleden was er een periode waarin ik gebombardeerd werd met geboortekaartjes. Er ging geen week voorbij of er stak nieuw leven in mijn bus. Telkens sneed dat door mijn hart. Alsof iedereen -behalve ikzelf- gelukkig was en dat geluk wilde delen, maar tegelijk weigerde te delen in mijn pijn na een zoveelste mislukking. Begrijpelijk, want daar stuurde ik natuurlijk geen aankondiging voor.
Nu kan ik bijna niet meer geloven dat ik ooit zo wanhopig was om zwanger te worden. Net voor de conceptie van mijn kindje geloofde ik er absoluut niet meer in. Mama worden, een kindje krijgen: ik was er zéker van dat ik het op mijn buik kon schrijven. Ik kon alleen maar rouwen en de teleurstelling van me af proberen te schrijven. Hoeveel vrouwen zijn er niet die ook op dat punt komen? Ik ken hun verdriet.
In die tijd heb ik álles geprobeerd. Het werd een bezeten zoektocht naar de ultieme conceptiemethode. Eerst via de geijkte wetenschappelijke wegen. Tot je inziet dat niet noodzakelijk elk lichaam positief reageert op wetenschap. Newton, geen dommerik, zei ooit dat we in de wetenschap gelijken op kinderen die aan de oever der kennis hier en daar een steentje oprapen, terwijl de wijde oceaan van het onbekende zich voor onze ogen uitstrekt. Misschien is dat wel zo. Ik heb me op een bepaald ogenblik dan ook in het onbekende gewaagd.
En zeggen dat ik verdorie niet eens bijgelovig ben.
Ik igebruikte kruiden en theetjes die mijn cyclus tot enige regelmaat moesten aanzetten. Ik raakte ook gefascineerd door de maancycli, want blijkbaar ovuleren een pak vrouwen bij volle maan. Een maansteentje pronkte rond mijn nek en ik waste het tijdens elke maancyclus. Ik laadde het ook op in zuiver maanlicht. Aan het hoofd van mijn bed hing ik vruchtbaarheidssymbolen op: een grote lichtgevende maan met daarop een babymaantje en een omhoogstaande bezemsteel naast een zwarte heksenhoed. Mijn slaapkamer liet ik verven in een spiritueel inspirerende kleur. Een vrouw met een kinderwens die niet vervuld geraakt, bewandelt desnoods de belachelijkste paden.
Achteraf denk ik wel eens dat ik precies zwanger ben geraakt omdat ik er met mijn verstand niet langer in geloofde. Binnendringen in een wereld van sprookjes, rituelen, natuur en bijgeloof me ontspande. En kijk nu. Mijn buik is een echte ballon geworden, mijn heupen zijn zo verbreed dat ik nog maar moeilijk in mijn rolstoel pas. Overdag zit ik geen moment gemakkelijk, en ’s nachts doe ik bijna geen oog dicht. Het is de hel en de hemel tegelijk, maar ik houd vol en droom van het kind dat in de zomer eindelijk aan mijn borst zal liggen. Mijn zwangerschap zorgt voor controverse en de vele negatieve reacties bekijk ik nu eens gekwetst, dan weer gesterkt. De meeste mensen zien de dingen en zeggen: Waarom? Ik droom de dingen en zeg: Waarom niet?
Paws