Ik denk dat iedereen die in een rolstoel zit graag eens in een andere houding zit… of hangt. Onze ataxie hoeft dan ook geen obstakel te betekenen om onze grenzen te verleggen, want grenzen verleggen kan echt iedereen. Ons evenwicht – of de afwezigheid daarvan – kan echter wel eens voor problemen zorgen… maar wat houdt ons tegen om alles eens uit te proberen? Persoonlijk vind ik het als rolstoelgebruikster heel leuk om in de belangstelling te staan. Daarmee bedoel ik, dingen doen die men eerder niet van een rolstoelgebruiker zou verwachten. Wij kunnen ook gek doen en lol maken. Op de REVA-beurs dit jaar - in de Flanders Expo te Gent, België – valt het me keer op keer op hoe de gekste gadgets en leukste aanpassingen worden aan geboden door Nederlandse organisaties en bedrijven. Dat wil ook zeggen dat er op die beurs en groot aantal Nederlandse bezoekers zijn. Dat maakt het ook heel tof om ervaringen ui te wisselen. Eén van de ruimere zalen was in beslag genomen door allerlei creatieve en gezonde sportinitiaties. Het ging er van de klassieke rolstoeldansen, -basket, -hockey, tafeltennis en boccia… tot iets meer excentrieks… zoals muurklimmen. Eerlijk gezegd, had ik er nog nooit bij stilgestaan hoe iemand met verwaarloosbare beenkracht kan leren klimmen. Hoe kon ik eraan twijfelen dat ze van een hele toffe Nederlandse organisatie waren (www.support-adventure.nl)? Dit was gewoon een gouden kans om mijn grenzen serieus te verleggen, en ik greep ze dan ook met beide handen. Een uitstekende uitdaging, dus ik schreef me vlug in. Ik kreeg de veiligheidsriem aan, en de veiligheidskoord werd eraan vastgemaakt. Wat ik interessant vond, is dat je benen niet naar boven worden getrokken. Ze leggen me uit dat spasme of andere spierspanning in muurklimmen handig van pas komt, want met die spanning kan je je benen naar boven duwen. Waar ik even versteld van stond, is dat je een gezonde dosis evenwicht nodig hebt om te klimmen. Daar had ik echt niet over nagedacht, en die heb ik niet, maar ach, ik kan maar proberen… De klimmuur stond voor mij en ik greep de handgrepen en trok me zo naar omhoog. Ik moet toegeven dat ik niet zo ver ben geraakt, maar al bij al is het toch wel even gelukt. Toen ik al wat hoger hing, raakte ik even mijn evenwicht kwijt, en kwam ik ondersteboven aan de muur te hangen. Ik raakte niet in paniek omdat zoiets altijd perfect op veiligheid wordt gecontroleerd. Nadat ik terug in mijn rolstoel zat, wat ik fysiek even serieus moe. Gezond moe, want je voelt de hele tijd adrenaline en bloed stromen door elk adertje van je lichaam. Ik wist niet dat ik zoveel bloedvaten had. Ik zou iedereen aanraden om het eens te proberen, ondanks de ataxie. Het is een fantastische ervaring, en bovendien uitstekend voor de bloedsomloop.