26 Aug 10 Friendship

Read this very carefully. I mean every word of this.

I’ve taken action against distrust.

I might (have) ruined friendships, but right now they’re nothing I care about. All I care about is my daughter’s well-being. And when wasting some friendships turn out to be a mistake of mine, true friends will forgive me. Actually nobody is to blame. My situation is to blame. The bonds I’ve broken might not al stay that way.But that’s none of my interest right now.

26 Aug 10 Love changes everything

I’m listening to the song ‘Love changes everything’. It’s true. It does. It changes more than you ever comprehended before. Hatred does too. Or any emotion like it.

My love for my daughter changed everything. It changed my life. For the better. I don’t see how my life ever would’ve looked like if I had no daughter. My life is so full, of love. I could not imagine life in any other way. What’s happening now is beyond smart people’s understanding.

21 Aug 10 Believing in myself

I just did what I had to do. Options, there even weren’t such things. I have no choice, sbtill don’t. I’m doing the only thing I know, the only thing I can do: loving caring for my daughter, and keeping her protectedn from harm. I am convinced I am the only justifiable choice a judge can make. Her mum won’t own the face of Skye’s unnecessary deprivation of a loving mum.

I try to get it. A reason why. My understanding doesn’t reach that far.

Skye’s go a sweet new granny.

17 Aug 10 After the deadline

I’m getting there. I think I’m going to buy a cool vehicle, a little car for Skye and me, and our driver. Just when you thought the options are exhausted, another door opens. And where’s a will, there’s a way!

I haven’t updated my journal for a while because and me were enjoying a few weeks we were able to spend together. And I was also out of my typing assistant, Lucy.

09 Aug 10 Postman Pat, and his black and white cat

Right now, I am together with Skye as I am writing this. I have the opportunity to be with Skye night and day, since the first of August. I don’t need to translate in words how I will raise her when I am with her. We are living in the 21st century, so I am quite surprised people can’t see we all depend on the media. I depend on it as well. I am not at home but I think I will have to leave my daughter again next week. She loves my attention and she is making a lot of progress.

Wednesday afternoon me and wee Miss Skye and a couple of friends are going to celebrate her birthday on the green playground.

05 Aug 10 Dag Allemaal: Zwaar zieke Jody is haar babydochter kwijt

‘ Ik krijg niet eens de kans om te tonen dat ik een goede moeder ben.’

Jody Donnelly (28),de zwaar zieke vrouw die ervoor koos om ondanks haar fysieke beperkingen toch een alleenstaande moeder te worden, is haar dochter al acht maanden kwijt. Skye (11 maanden) werd geplaatst omdat jeugdzorg ervan uitgaat dat Jody haar baby niet zelf kan opvoeden. De moeder is er het hart van in, maar geeft niet op.

Jody’s compagnon de route is een klein, wit beertje, dat ze voortdurend in haar hand geklemd houdt. Alsof de wereld finaal op haar hoofd zal vallen als ze het lost. Skye kreeg hetzelfde exemplaar en regelmatig wisselt Jody de knuffels, zodat zij het beertje heeft dat helemaal doordrenkt is van de geur van haar dochter, en omgekeerd. Want dát en een paar foto’s is het enige wat Jody nog heeft van Skye. Moeder en dochter leven immers al acht maanden noodgedwongen gescheiden: Jody in haar eigen appartement in Gent, Skye in het Centrum voor Kinderzorg en Gezinsondersteuning (CKG), waar ze amper drie maanden na haar geboorte voorlopig werd geplaatst. Eén dagje per week mag de baby naar haar mama.

Eigen schuld

Daarmee is Jody’s ergste nachtmerrie waarheid geworden. Tijdens haar zwangerschap schreef ze al in haar columns dat ze doodsbang was dat de sociale dienst haar baby zou afpakken, omdat ze geen vertrouwen hadden in haar kwaliteiten als moeder. ‘En nu dat ook effectief gebeurd is, nu ik Skye kwijt ben, zal iedereen zeggen dat het mijn eigen schuld is’, huilt ze. ‘Dat ik er in mijn toestand nooit aan had moeten beginnen. Maar dat is zo onrechtvaardig, want ik heb zelfs nooit de káns gekregen om te tonen dat ik, ondanks mijn lichamelijke beperkingen, toch op een volwaardige manier voor mijn dochter kan zorgen. Is er een wetgeving die bepaald dat een mama met een fysieke beperking niet voor haar eigen kind mag zorgen met assistentie? Wat verstaat het gerecht onder het verzorgen van een kind? Zegt de wet misschien dat dat niet mag met behulp van derden? In een unieke zaak als deze zal men enkel geloven dat het kan als het bewezen is.’

Kinderwens

Jody’s zwangerschap is altijd bijzonder omstreden geweest. De jonge vrouw is getekend door Ataxie van Friedreich, een progressieve, erfelijke aandoening die het zenuwstelsel onomkeerbaar aantast. Jody, die heel moeilijk praat omdat de spierziekte inmiddels ook haar spraak heeft aangetast, zit in een rolstoel, kan wel haar armen nog gebruiken, maar de fijne motoriek ontbreekt. Daardoor heeft ze bij alledaagse handelingen zoals koken, eten, tanden poetsen… assistentie nodig. Zeven dagen op zeven, dertien uur per dag, wordt ze bijgestaan door een legertje assistenten. Voor de goegemeente was het dan ook meteen duidelijk: zo’n vrouw mocht nooit een baby krijgen, want dat was onverantwoord. Egoïstisch.

Maar Jody’s kinderwens was zo groot dat ze alle vooroordelen naast zich neerlegde. De ethische commissie van het ziekenhuis waar ze ging aankloppen voor een vruchtbaarheidsbehandeling, gaf haar echter een negatief advies nadat Jody al eens bevrucht was en een miskraam kreeg. Maar een doorzetter als ze is, hield Jody vol. Via het internet leerde ze een man kennen die volgens contractueel vastgelegde voorwaarden een kind bij haar wilde verwekken, op de natuurlijke manier en zonder verdere verplichtingen.

‘Er is zelf al een pleeggezin gezocht voor Skye. Als ze die mensen ziet, begint ze te huilen’

Op 11 augustus 2009 werd Skye Luna geboren, een kerngezond meisje. ‘Alles wat ik gedaan heb, doe en wil doen, is volledig gericht op het prille leven dat nu aan mijn borst drinkt. Ik ben ongeneeslijk gelukkig’, zei de kersverse moeder vlak na de geboorte.

Gevecht

Negen jaar lang droomde Jody van dat moederschap, maar dat haar geluk van zo’n korte duur zou zijn, had ze nooit gedacht. ‘Eerst heb ik moeten vechten om zwanger te mogen worden, nu moet ik vechten om mijn kind te mogen opvoeden’, klinkt het teleurgesteld.

En het zat al van in het begin fout. Na haar bevalling werd Jody opgevangen door haar entourage, maar daar moest ze vluchten toen Skye nog geen drie maanden was. ‘Ik weigerde mijn dochter bloot te stellen aan verwaarlozing van primaire behoeften en misbruik, maar daar wil ik niet verder op ingaan’, blijft ze op de vlakte. ‘Mijn moederschap en borstvoeding werden mij uit handen genomen. Familiale steun heb ik nooit gehad tijdens en na mijn zwangerschap.’

Politie

Ze trok naar haar eigen appartement in Gent, dat ze al drie jaar huurt. ‘Ik moest iemand in huis hebben die voor Skye kon zorgen, maar omdat ik mijn verhuis op amper vier dagen geregeld heb, had ik enkele mensen in vertrouwen genomen die zouden helpen met de zorg voor Skye. Maar toen puntje bij paaltje kwam, bleken velen geen woord te houden. Ik kon dus niet anders dan Skye voor de duur van de verhuis te laten logeren bij een hulpverlener, die zelf had aangeboden om even voor haar te zorgen. Maar ondertussen had mijn moeder al klacht ingediend omdat Skye en ik niet meer thuis te vinden waren. Een dag later stond de politie aan de deur. Skye en ik zijn dan vrijwillig in sociale opname gegaan. Ik moest voor verhoor mee naar het politiebureau en nadien is Skye voor enkele maanden naar het CKG gebracht. Ondertussen is er al een pleeggezin gezocht, dat al contact heeft gehad met Skye. Buiten mijn wil om.t Als Skye die mensen ziet, begint ze te huilen. Ze is bang van vreemden. Daarom zal ik in de toekomst ook maar met drie à vier assistenten meer werken, in plaats van met zes. Skye houdt niet van al die vreemde gezichten.’

Eerste tandje

In haar woonkamer heeft Jody een ruime, afgebakende speelhoek laten inrichten voor haar dochtertje, waar een hoop kleurrijke knuffels de dienst uitmaken. Maar daar beleeft de baby weinig plezier aan, want ze mag slechts één dag per week naar haar moeder. Zelf wil Jody zo vaak mogelijk op bezoek gaan bij haar dochter, maar ook dat is elke keer weer een strijd. Jody is immers geen gewone bezoeker, die zomaar haar gang kan gaan met haar kind. Skye simpelweg even optillen is voor haar een mission impossible. Haar assistenten helpen haar Skye op de schoot te zetten, eten te geven en te verschonen. Skye heeft ook een veiligheidsvestje dat vast hangt aan Jody’s rolstoelgordel. Op die manier kan ze niet vallen. Maar de bezoekuren zijn erg begrensd. ‘En nu mis ik álles’, zucht Jody. ‘Haar badjes, haar slaaprituelen, haar eerste boterhammetjes,… Niemand heeft me haar eerste tandje getoond, ik heb dat zélf moeten voelen. En wat als ze ooit naar die vroege herinneringen vraagt? Wat moet ik dan antwoorden? Die kostbare babyperiode, die krijg ik nooit meer terug. Nu begint ze te kruipen en ze lacht heel veel. Het is een gemakkelijke baby, maar ze heeft veel aandacht nodig. Mijn schuld. (glimlacht) Ik heb haar zo gemaakt door die eerste drie maanden altijd voor haar klaar te staan.’

Droom

’Ik ben boos, opstandig en verdrietig’, gaat Jody verder, terwijl ze haar tranen moedig wegslikt. ‘Er zijn zoveel kinderen die liefde tekort komen. En hier sta ik dan, met al mijn liefde en niemand om ze aan te geven. Zwanger worden is altijd een droom geweest. Ik heb daar heel lang over nagedacht, ik ben niet over één nacht ijs gegaan. Ik wist dat het moeilijk zou zijn, maar ik had nooit verwacht dat ik zó unfair behandeld zou worden. Ik wilde alleen zélf een leven opbouwen voor mij en Skye, zonder alle bemoeienissen. Maar ik krijg de kans niet om te bewijzen dat ik een goede mama kan zijn. En dat kan ik wél, ook met mijn fysieke beperking.

‘Mijn kind zomaar afpakken, zonder reden en énkel op basis van vooroordelen? Nee, daar kan ik me niet bij neerleggen!’

Ik ben op de eerste plaats immers een vrouw en een moeder. Pas op de tweede plaats komt mijn spierziekte. Het praktische is mij niet gegeven. Maar dat is nooit een probleem geweest. Tenslotte heb ik Skye drie maanden, met assistentie, perfect kunnen verzorgen. En ik heb haar ook wel degelijk wat te bieden, hé. Ze zal leren hoe ze moet omgaan met iemand met een fysieke bepreking, het zal haar weerbaar en verdraagzaam maken. Ze groeit hier op in een groene wijk, waar kinderen nog buiten spelen. Ik ben altijd thuis, ik heb een normale levensverwachting, ik ben een freak op vlak van gezonde voeding. En het belangrijkste van allemaal: ik stroom over van liefde voor mijn kind.’

Extra hersenen

‘Waarom biedt het gerecht mij geen kansen? Waar wringt het schoentje? Is het een probleem dat ik mijn handen niet optimaal kan gebruiken? Wel, zo zijn er nog moeders. Kijk naar Alison Lapper (de Britse kunstenares die geen armen of benen heeft en die ook alleenstaande moeder is, nvdr). ‘Zij voedt haar zoon ook zélf op. Waarom zou het mij dan niet lukken?’, vraagt Jody zich af. Jeugdzorg zou zich zorgen kunnen maken over het feit dat ik ook nog eens moeilijk kan spreken en dat Skye daardoor een taalachterstand zal oplopen. Maar de assistenten praten ook Nederlands, hé.’
‘Ik weet dat ik nooit helemaal alleen voor haar opvoeding kan instaan en dat er altijd andere mensen bij betrokken zullen zijn. Maar als Skye in een pleeggezin opgroeit, wordt ze óók door vreemden opgevoed. Er wordt altijd gekeken naar wat het beste is voor het kind. Maar het beste voor een kind is de mama, zeker als die álles overheeft voor dat kind. Ik heb alleen een stel helpende handen nodig, geen extra hersenen. Ik kan niet achter mijn kind lopen, maar ik kan er wél achter rijden. (glimlacht)’

Gediscrimineerd

‘Jody voelt zich ontzettend gediscrimineerd’, zegt haar advocaat Ruth Mortier. ‘Men dacht wellicht: ‘Mevrouw heeft die ziekte dus kan ze onmogelijk voor haar kind zorgen.’ En onmiddellijk werd de jeugdbescherming ingeschakeld. Die staart zich volledig blind op het fysieke, terwijl Jody wel alle mentale en emotionele capaciteiten heeft om een kind groot te brengen. Mits de nodige hulp natuurlijk. En die is voorhanden. Jody heeft zelf een brief naar de rechtbank geschreven waarin ze aantoont dat ze 24 uur op 24 bijstand kan hebben. Zowel overdag als ’s nachts zijn er assistenten en vrijwilligers beschikbaar. Ze heeft zelfs kinderhotels gecontacteerd waar Skye in uiterste nood een nachtje kan blijven. Ook een onthaalmoeder in de buurt en twee vrijwilligers met een beurtrol zijn bereid om nachtopvang te voorzien. We hebben dus een heel zorgplan en ik werk aan de verklaringen van de mensen die willen meewerken. Maar je moet het wel een keer mogen uitproberen.’

Partner

’En als dan blijkt dat het toch niet lukt, zal ik de eerste zijn om dat toe te geven’, zegt Jody. ‘Daar ben ik écht niet te trots voor. Maar mijn kind zomaar afpakken, zonder reden enkel op basis van vooroordelen? Nee, daar kan ik me niet bij neerleggen.’

‘Als ik een partner had gehad, was het waarschijnlijk allemaal gemakkelijker geweest. Maar het verschil tussen een partner en een liefdevolle nanny is onbestaand. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik mijn dochter kan opvoeden en daar zal ik het parket Jeugd en Gezin ook van overtuigen. Ik heb nog steeds contact met de papa van Skye en hij gelooft ook nog altijd dat ik onze dochter alleen kan grootbrengen. Maar ik wil niet dat hij bijspringt, want dat was niet de afspraak. Als hij dat wenst, kan hij Skye komen bezoeken, maar het is nooit de bedoeling geweest dat hij een actieve rol zou spelen in haar opvoeding. Ik wilde een alleenstaande moeder worden en daar sta ik nog altijd achter. Ik heb nog geen moment aan opgeven gedacht. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik niet kán. Niet elke mama voelt liefde voor haar kind, maar eens je erdoor begeesterd bent, overtreft het alles.’

Inge Stiers
Info www.jodydonnelly.com

31 Jul 10 Feel the thrill of my love for you

Still having the shivers, being extremely worried and not knowing what to think… I can’t even write about it.

I love you more than you’ll ever know, wee miss!

29 Jul 10 One mummy

Lots of people have in the system.

I have, too. Eventually. I don’t even see another side to this story. When I look a little harder, I still see nothing. It doesn’t exist, or am I that dumb? Other people might see it. And I refuse to believe the coin side is the discrimination topic.

I should mind my business. You should mind yours. Too many people already are too nosy concerning my business.

A mummy is a unique subject, and she is needed for the emo support, the mental growth and the physical development of everything that is connected to your heart.

What’s wrong with me or our bond? Are you not allowed to have an open-minded mum who knows her world? Wy basic humanity so difficult?

28 Jul 10 The deadline of exhaustion

And why do I have the feeling the fight hasn’t begun yet? That my fatigue will go on for a very long time?

What’s the meaning of exhaustion? Is it tiredness? Is it boredom?

Exhaustion won’t get me down. It is worth it.

There is no doubt in my mind we will be together.

‘Justice’ will prevail. I’m not worried about that. I’m worried about when, because what is this doing to you. Humanity will prevail.

27 Jul 10 Betty Boop

Eyelashes so long. So pure. So perceptive. So speaking. Emotional. Upset.

They are so magic. Sugar. Sweet. Protecting your soul. You have no clue what’s happening.

Your eyes shed tears, mine do as well. We share laughter, we share pain. I want to help you. I am prevented. Instead i have to watch you suffer, l have to whatch what all this is doing to your soul, to your heart.

We share love. The situation hurts me. Your smile heals me.