Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 3 juli 2009
Het begin nadert. De kleine Donnelly is bezig aan zijn 33 ste week in mijn buik. Volgens de laaatste metingen weegt het kleintjenu al meer dan twee kilogram! Ik heb nog 5 tot 6 weken te gaan, want de gyneacologe heeft beslist om de bevalling een week voor de uitgerekende datum in te leiden. Mijn babydokter is gespecialiseerd in risicozwangerschappen. Niet dat ik mijn zwangerschap zelf als een risico ervaar, maar de artsen duidelijk wel. Ze weten ook niet goed wat ze moeten verwachten. Het laatste onderzoek naar zwangerschappen bij patiëntes met mijn ziekte dateert al van meer dan 10 jaar geleden. Mijn gynaecologe heeft dus best een vette kluif aan mijn ‘geval’. Ik merk dat ze erg gemotiveerd is. Zij doet bij elk bezoek ook een grote inspanning om mij te bevragen en te begrijpen. Niet dat ik zo onduidelijk spreek, maar toch. Ze wendt zich dus niet alleen tot mijn persoonlijke assistent, zoals veel mensen doen. Dat apprecieer ik enorm. Ik ben tenslotte het onderwerp, niet gewoon de derde persoon.
Van de ganse waslijst zwangerschapskwaaltjes heb ik maar last van één. Beenkrampen. Babydoc heeft me dan ook een vrij hoge dosis magnesium voorgeschreven. Omdat ik voortdurend in een rolstoel zit en mezelf weinig kan bewegen, moet ik ook dagelijks antiflebitis-spuitjes krijgen.
De sceptici, de verontwaardigden en de zwartkijkers onder u, mogen zo stilaan alleszins proberen om ‘mijn geval’ eens iets positiever te zien. Niets wordt immers aan het toeval overgelaten om ‘Operatie Baby Donnelly’ te doen slagen. Ik zal niet mogen bevallen in de materniteit van mijn keuze. Ik zal een epidurale verdoving moeten krijgen omwille van een vroegere rugoperatie en mijn zware scoliose. Ik zal ook niet bevallen in het verloskwartier, maar in de operatiezaal. Daar zal ik aangesloten worden aan verschillende machines. Mocht er iets fout gaan dan lig ik tenminste al op de juiste plek. Een ruime operatiezaal moet ook een buffer vormen tegen de paniekaanvallen en claustrobische momenten die ik doormaak en die me steevast in ademnood brengen. Mijn droomscenario is dat uiteraard niet, maar ik heb er mij bij neergelegd. Alles voor mijn kind, mijn kind voor alles.
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is 7,5 maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
There are heaps of important things to do this week, so I have to be alert and energetic. Being alert is not a problem as such, but since I feel quite somewhat fatigued the energy lacks.
I don’t want o keep busy with all of this extra work, but I will have to if I want things done my way.
I long to sleep…
The weather is not considering me, but this heat is definitely better than rain. Baby’s on a diet as I can’t eat anything more than cool salads.
Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 26 juni 2009
Ben ik onhandelbaar? In zekere zin wel, ja. Ik heb erg veel kwalijke reacties gekregen op mijn column van vorige week. Daarin vertelde ik dat ik mijn persoonlijke assistenten zal verbieden om mijn baby te bemoederen. Ik begrijp de consternatie, maar op mijn beurt vraag ik toch ook om het eens vanuit mijn standpunt te bekijken. Maandelijks komen hier meer dan 20 verschillende personen over de vloer die betaald worden om me te verzorgen en te helpen. Ik ben en zal voor de rest van mijn leven afhankelijk zijn van zo’n hulp, omdat mijn ziekte me niet langer toelaat een pak dagdagelijkse taken uit te voeren. Is het in dat geval dan echt zo vreemd dat ik verschrikkelijk bang ben dat mijn kindje zich meer zou gaan hechten aan mijn talloze verlengstukken dan aan mezelf?
Niet dat ik een steen wil gooien naar mijn betaalde hulp, maar misschien wordt het toch ook eens tijd om de talloze vrijwilligers te bedanken die me gratis en voor niets komen helpen. Mijn buren brengen dagelijks mijn post en in nood helpen ze me. Mijn vrienden zijn er ook vaak voor me, zoals ik ook voor hen. Hun motivatie is om mij zoveel mogelijk te laten genieten van de dingen die ik wel nog kan, niet om me voortdurend te wijzen op mijn vele gebreken. Door hen word ik pas echt geapprecieerd om wie ik ben.
Ik denk dat mijn baby veel baat zou hebben bij verzorging die recht uit het hart komt, of ze nu betaald wordt of vrijwillig is. Ik zoek geen min, geen opvangmoeder en ook geen kinderjuf. Alleen een paar handen. Ik kan niet in de toekomst kijken. Ik kan niet voorspellen of mijn boorling genoeg zal hebben aan mijn borstvoeding, of het een allergie zal hebben, of het een huilbaby zal zijn. Een even groot vraagteken is de relatie met mijn toekomstige persoonlijke assistenten die me zullen moeten volgen in mijn doel: zoveel mogelijk zélf mama zijn.
Falco, mijn kater, knuffel ik ook zelf. Niemand maakt daar problemen van, niemand doet dat in mijn plaats. Iedereen mag hem ook aaien. Zoals iedereen ook mijn baby zal mogen strelen. Ik ben geen onmens, lieve mensen, ik ben gewoon een mens die door een gruwelijke speling van de genen ‘on-handelbaar’ is gemaakt. En ik wil alleen maar wat elke rechtgeaarde moeder wil voor haar kind: het allerbeste.
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is zeven maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien uur per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
Maybe this sounds weak to some, but I’m not going to have a birth list.
If you wish to contribute to my baby-care assistance, you are welcome to donate the amount you like.
I don’t want to urge anyone to donate anything because I don’t want to come across as someone who take advantage of the community. But sincere donations are gladly appreciated.
allowScriptAccess="always"
quality='high'
bgcolor='#FFFFFF'
width="225"
height="265"
name="_po_wishlistwidget"
align=""
type="application/x-shockwave-flash"
pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"
FlashVars="wishlist_id=10DUA76NL88EX&service_host=realtime.amazon.com" />
I honestly believe my baby will benefit much more from volunteers and assistants. But of course there there are lots of goodies my baby will enjoy as well.
Some things I’ve put on baby’s wishlist:
In the following shop contains a lot of cool goodies as well:
http://hageland09.ibrochure.be/small.html
They do deliver at my place as there’s always someone at home.
The description of items which are very hand:
* Zippered sleep and play suits in one piece
* Velco shoes, boots
* Kiddybips, cotton diapers with velcro closure and separate plastic pants, lots of cotton and silk insides
* small playring
* foam toys
* soft play
* educative toys, mats puzzles
* sensory toys
* physical development toys
*playgym
* (big) car seat
*Fairy tales and music on CD
* child’s CD player
It’s a big baby! I’in the end of my 32 weeks pregnancy. The average weight is 1800 grams. The estimated weight is 2100 grams! So good, if I need to give birth earlier.
Am oo impatient, but I want to make sure everything is perfect when the baby comes!
It’s true. You really can’t milk a cow with your hands still stacked in your pants. You can’t and you won’t let me make a decision bb constantly push me. If I don’t know, there’s nothing I will let you change about that. I will make my own decion when time suits me, thank you very much. How pathetic of you to believe random gossip and other crap above my word! Pathetic! You’ll be very sorry you ever pushed me, and threatened me not to come anymore! A nurse? Right!
I’m just another pregnant belly… like so many… What’s the big issue then around my pregnancy? How ridiculous to write personalized criticism if you happen to know the person? In person? Whyet I receive lovely personalized reacrions.
Pe0ople talk didn’t you know, I let them, so why don”t you? What about the article, It ’s my choice to raise my baby. BY THE WAY daughter of VLAF creator is behind me 
. Many friends, volunteers and assistants as well. What’s more important than having personalities behind you with their haert and soul? Life’s about being generous, and the article is a silly invasion as I know the writer. Meaning it doesn’t bother me at all.
And the moving part would be for next year if that’s going to happen. The neighbours and the neighbourhood talks about me moving and I never said anything. If gossip feeds your happiness,so be it. Gossip around. If it’s going to happen, I’ll tell you next year.
Satisfied?
Het Laatste Nieuws nationaal – vrijdag 19 juni 2009
Lief kind,
Ik ben zo bang om je te delen. Veel mensen zullen mij alle zorgtaken uit handen willen nemen. Ik huiver bij de gedachte dat ik door mijn ziekte niet prominent genoeg zal kunnen aanwezig zijn in je leven. Daarom zal ik mijn persoonlijke assistenten verbieden om je te kussen, knuffelen of troosten. Dat zijn strenge regels, maar als elke assistent je begint te bemoederen, komt je hechting aan mij in het gevaar. Je hebt maar één mama en dat ben ik. Liefde geven is één van de weinige zaken waartoe ik nog perfect in staat ben. Andere, meer praktische verzorgingstaken zal ik misschien niet allemaal zelf kunnen uitvoeren om de eenvoudige reden dat mijn lichaam dat niet toestaat. Maar mijn geest kan dat compenseren, wacht jij maar eens af.
Nu vertoef je in mijn warme buik en dat voelt zo prettig omdat het betekent dat je alleen van mij afhankelijk bent. Misschien geniet ik ook daarom zo hard van de zwangerschap en wens ik soms heimelijk dat je altijd zou kunnen blijven zitten. Al ben ik zo benieuwd naar je.
Het ziet ernaar uit dat we deze zwangerschap allebei heelhuids zullen doorkomen. En niemand anders dan jij voelt mijn grenzeloze vermogen om lief te hebben. Een pak mensen vinden dat ik niet voor jou zal kunnen zorgen. Of niet zoals het hoort. Maar laat me nu zelf maar ondervinden of dat zal mee- of tegenvallen. Mama worden we allemaal met vallen en opstaan. Dat geldt ook voor mij.
Ik zal je niet eigenhandig kunnen oprapen wanneer je valt, ik zal niet kunnen met je meeklauteren op speeltuigen of ravotten in bossen en velden. Maar wanneer je verdriet hebt, zal ik je kunnen begrijpen en troosten. Wanneer je blij bent, zal ik je vreugde omarmen. Ik zal met je spelen, op mijn manier, en je zal altijd bij me terecht kunnen. Ik zal de bakens voor je uitzetten, zo goed en zo kwaad als dat kan. Ik zal je proberen enthousiasmeren voor de zaken die ik zo belangrijk vind: talen, filosofie, studie, sociale interactie, natuur, verdraagzaamheid…
Natuurlijk kunnen en zullen mijn assistenten voor jou een must zijn, een interessante meerwaarde ook. Want ik wil je laten zien dat er behalve je mama meerdere mensen zijn waarop je kan en zult moeten rekenen. Als je maar weet dat je mama onvervangbaar is.
Jody Donnelly (27) heeft een ongeneeslijke spierziekte en is 7,5 maanden zwanger. Ze heeft geen man maar krijgt zeven op zeven, dertien uur per dag hulp van persoonlijke assistenten. Ze woont samen met haar kater Falco in Mariakerke. Elke vrijdag neemt ze ons mee in haar wereld.
This works well for me. I see no use in getting angry at people. Don’t submit myself to such a big waste of energy.This is my life and it contains my desires. I’m always going to do what I want anyway. Nobody else knows what’s best for me as they don’t know what I’m able of.
And when it comes to my baby, do you really think I’m going to let weakness prevail? Do you really think national commotion beats me? I’ve the feeling that only creates a more intense love bond with my babywish. Do you really think I’m going to let a little criticism and pre justice going to let me0 decide to abort or plain kill my baby at birth? Can people be so insane to think and believe this?
By the way, do you really know I can’t change a diaper, clean the face,hold my baby? Hello, my youngest brother is 6 years old.
Let’s wait the last laugh. Wait and see, or turn your face away. Who cares? I don’t.
Paws